• phoothit

วันวานใน “โต๊ะโตะจัง” วรรณกรรมย้อนวัยเยาว์ เชื่อมสัมพันธ์เด็กและสุขเกษียณ

แม้ในสังคมแต่ละคนจะมีอายุแตกต่างกันไป ความต่างในช่วงอายุอาจทำให้เกิดช่องว่างบางอย่างขวางกั้นขึ้น การเชื่อมโยงที่ว่างนั้นต้องอาศัยปัจจัยหรือวิธีการบางอย่างแตกต่างกันไป แต่มีสิ่งหนึ่งที่ช่องว่างนั้นไม่ชัดเจน เป็นสิ่งที่ทุกคนมีประสบการณ์ร่วมกันในทางใดทางหนึ่ง และยังสามารถเชื่อมโยงถึงกัน นั่นคือความเป็นเด็ก


ทุกคนต่างเคยเป็นเด็ก เรื่องราววัยเยาว์ที่สะท้อนความรู้สึก สะเทือนอารมณ์ได้ถึงเบื้องลึกในใจของคนได้ทุกช่วงวัย คงจะเป็นสิ่งที่ดีไม่น้อยที่ได้รำลึกถึงความสวยงามนั้น โดยเฉพาะความสุขเมื่อวันวาน

หากเลือกหนังสือวรรณกรรมสักเล่ม เรื่องใดจะที่สามารถย้อนเรื่องราวให้หวนนึกถึงวันเหล่านั้นได้ ความสดใส ร่าเริง สนุกสนานกับการวิ่งเล่น หินดินทรายที่กลายเป็นสิ่งต่าง ๆ ถูกจินตการไปกว่าความเป็นจริง ครูคนโปรดแสนใจ หรือเพื่อนสนิทในโรงเรียน เงื่อนไขของความสุขไม่ซับซ้อนเมื่อเทียบกับวัยที่โตขึ้น

หนังสือโต๊โตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง เป็นเรื่องราวจริงของผู้เขียน เท็ตซึโกะ คุโรยานางิ ชาวญี่ปุ่น ในวัยเด็ก แปลโดย ผุสดี นาวาวิจิต สำนักพิมพ์ผีเสื้อ ว่าด้วยเรื่องราวของ “โต๊ะโตะจัง” เด็กหญิงวัย 6 ขวบ ช่างจินตนาการ บางครั้งเธอพูดคุยกับนกนอกห้องเรียนราวกับสื่อสารได้รู้เรื่อง หรือยืนริมหน้าต่างส่งเสียงดีใจ ทักทายกลุ่มนักดนตรีที่กำลังบรรเลงผ่านไป รบกวนการเรียนการสอนของครูและเพื่อน ๆ ในห้อง

ครูประจำชั้นไม่เข้าใจจินตนาการของเธอเท่าไร จึงขอร้องให้แม่ของโต๊ะโตะจังพาย้ายไปเรียนที่อื่น แม่เข้าใจคุณครูแต่ก็ไม่ได้บอกความจริงโต๊ะโตะจัง


ต่อมา แม่ของโต๊ะโตะจังพาเธอไปพบ โคบายาชิ ครูใหญ่ประจำโรงเรียนโทโมเอ ครูใหญ่โคบายาชิเชิญให้คุณแม่ออกไปก่อน เพื่อพูดคุยกับโต๊ะโตะจังเพียงลำพัง

เด็กน้อยและครูใหญ่พูดคุยอย่างเป็นกันเองถึงเรื่องราวต่าง ๆ เกือบ 4 ชั่วโมง เป็นเวลาที่โต๊ะโตะจังสนุกมาก "ครูใหญ่เป็นคนที่น่าคุยด้วยจริง ๆ" เด็กน้อยรำพึง

ครูใหญ่พาชมห้องเรียนซึ่งเป็นโบกี้รถไฟเก่า มีโต๊ะเรียน เก้าอี้ ที่ให้อิสระว่าใครจะนั่งตรงไหนก็ได้ และการเรียน เด็ก ๆ สามารถเลือกเรียนวิชาใดก่อนก็ได้ในแต่ละวัน ตามที่ใจอยาก

พักเที่ยงเด็ก ๆ จะกินอาหารที่เตรียมมาจากบ้าน โดยครูใหญ่มีกฎ 2 ข้อ ต้องมีอาหารทะเล คือ ปลาและอาหารทะเลต่าง ๆ และอาหารภูเขา คือ ผักและเนื้อสัตว์ต่าง ๆ เพื่อให้เด็กได้กินอาหารที่โภชนาการครบถ้วน หากเด็กคนไหนเตรียมมาไม่ครบ ภรรยาครูใหญ่จะมีหม้ออาหารทะเลและภูเขาเตรียมไว้เพื่อเติมให้ไม่ขาด

ช่วงบ่าย ครูใหญ่จะพาเด็ก ๆ เดินเล่นใกล้ ๆ โรงเรียน และคอยอธิบายสิ่งต่าง ๆ รอบตัว เช่น ภูเขา แม่น้ำ ต้นไม้ ธรรมชาติเหล่านี้สำคัญและสัมพันธ์กันอย่างไร อีกทั้งมีสอนปลูกผัก ปลูกต้นไม้ ทำอาหาร กิจกรรมพักแรมอีกด้วย


โต๊ะโตะจังได้พบกับครูที่เข้าใจเธอ ได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย จินตการของเธอดำเนินไปอย่างสุขใจ กระทั่งเธอเติบโตเป็นนักข่าวที่สร้างสรรค์งานไว้มากมาย

เรื่องราวของ โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง สะท้อนชีวิตเด็กและการศึกษา ผ่านมุมมองที่เกิดขึ้นจริงของ โต๊ะโตะจัง หรือ เท็ตซึโกะ คุโรยานางิ ผู้เขียน


แม้ว่าหลายคนอาจไม่ได้มีประสบการณ์ส่วนตัวที่เหมือนหรือใกล้เคียงกับโต๊ะโตะจังเสียเท่าไร แต่สามารถนำผู้อ่านเข้าถึงเรื่องราวในหนังสือได้อย่างน่าอัศจรรย์ รวมทั้งความรู้สึกให้หวนถึงวันเก่า ๆ โรงเรียนที่เคยเรียน ครูที่เคยสอน กิจกรรมที่เคยทำ หรือเพื่อนที่เรียนด้วยกัน คอยแบ่งปันเรื่องราวต่าง ๆ ทั้งสนุก ทั้งเศร้า บางคราอาจความทรงจำนั้นอาจเลือนหายไป หรือบางเรื่องราวยังคงจำได้แต่ไม่เคยได้รำลึกถึงเท่าไรนัก โต๊ะโตะจังจึงเป็นหนังสือที่ช่วยให้วัยเกษียณที่ผ่านชีวิตวัยเด็กมาเนิ่นนานได้คิดคำนึงถึงวันวานอีกครั้ง


แม้ว่า โต๊ะโตะจัง เด็กหญิงข้างหน้าต่าง จะเป็นหนังสือว่าด้วยเรื่องราวของเด็ก แต่ก็ไม่ใช่หนังสือสำหรับเด็กเล็กอ่านเสียทีเดียว แต่ก็ไม่ใช่วรรณกรรมที่อ่านยากนัก ขึ้นอยู่กับทักษะในการอ่านของเด็กด้วย

เป็นที่น่าเสียดายหากเรื่องราวดี ๆ ที่อาจสร้างแรงบันดาลใจหรือถึงขั้นเปลี่ยนอนาคตของเด็กคนนึงได้จะไม่ถูกรับรู้โดยเด็ก ๆ ฉะนั้น สุขเกษียณแนะนำให้วัยเกษียณที่มีหลานหรือเด็ก ๆ ในครอบครัว นำเรื่องแสนน่ารักเหล่านี้บอกเล่าหรือเป็นหนังสืออ่านให้เด็กฟัง เป็นการเชื่อมสัมพันธ์ช่องว่างระหว่างวัยได้ทางหนึ่งที่ดีทีเดียว


ชาวสุขเกษียณยังจำได้ไหม ครูโคบายาชิของคุณคือใคร ?


sook-kasean-Totto-Chan
วันวานใน “โต๊ะโตะจัง” วรรณกรรมย้อนวัยเยาว์ เชื่อมสัมพันธ์เด็กและสุขเกษียณ



ดู 14 ครั้ง0 ความคิด